The King’s Speech

   Uzun zamandan sonra film izlemenin memnuniyetinin yanında,izlemek için seçtiğim filmin de ne kadar doğru olduğu memnuniyetimi bir kat daha arttırdı. Film,İngiltere Kralı 6. George’nin(Colin Firth) kekmelik sorununun çözümü için başvurduğu, bir konuşma terapisti olan Lionel Logue (Geoffrey Rush) ile yaşadıkları gerçek hikayeyi anlatıyor. 8. Edward’ın sevdiği bir kadınla evlenebilmesi için tahttan feragat etmesi,5. Gerorge’nin ölmesi ve 2.Dünya Savaşı’nın İngiltere adına patlak vermesi de filmin içerisinde muhteşem bir biçimde işlenmiş.1930′lu yılların İngiltere’sinin de fazlasıyla gerçekçi bir biçimde kompoze edilmesi de dikkatimden kaçmadı. Film yavaş bir biçimde ilerlediğinden ve ayrıntılar daha fazla irdelendiğinden Colin Firth ve Geoffrey Rush İkilisinin oyunculukları maksimum oranda dikkatleri çekiyor.Zaten Colin Firth’in bu filmle Altın Küre alması ve filmin 12 dalda oscara aday gösterilmesi galiba bunun en iyi kanıtı. Bu yüzden gerçekten mükemmel oyunculuk görmek isteyenler bu filmi kaçırmasın.Filmi izedikten sonra da vakit ayırarak google’dan Lionel Logue,6.George ve 8. Edward’ı arattırıp incelesinler.Şahsen beni etkiledi.Umarım sizi de etkiler…

Kişinin gündemi,

Herşey havada kalıyor sanki bu aralar tam birşeyleri tanımladım anlamlandırdım derken.Okudun dinledin,yaşadın gördün on yıl sonra işin aslı başkaydı oluyor bu aralar sıklıkla,maçımızı izliyoruz ağız tadıyla derken yalan dolan,siyaseti izliyoruz dün dündü bugün bugün denilebiliyor,dostluklar aile gelecek umut derken hayatta tutunmak için sebepler bizi bu komedya içinde mutlu ve güçlü kılmak için motive ediyor edebiliyor en güzel günler henüz yaşamadıklarımız, N. Hikmet’in de dediği gibi öncekiler de fena değildi.

KÜLTÜR HAVUZU

Çoğu insana bir amaç gibi  gösterilen fakat aslında kazanmayla hiç bir şeyin bitmediği hatta her şeyin yeni başladığı  üniversite sınavına ben de girdim ve yaklaşık 3 yıldır üniversiteliyim. Ve bir üniversiteli olarak hayatımın belki de başka hiç bir döneminde elde edemeyeceğim bana göre çok özel bir fırsatım var. Farklı şehir ve kültürlerdeki insanlarla tanışmak…

Üniversiteli arkadaşlar bilirler. Üniversitede 4 veya daha fazla sene boyunca onlarca hatta yüzlerce insanla tanışırız. Hayattan beklentiler farklı farklı olsa da bizi ortak paydada buluşturan bir özelliğimiz vardır. Genç olmamız. Gençlik deyince doğal olarak insanın aklına hareket ve sosyallik geliyor. Dediğim gibi bu iki ortak paydayı her bir birey kendi kültürünün, yetiştirilme tarzının süzgecinden geçirerek kendi benliğine alır. A kişisi için doğal olan bir şey B kişisi için değiştirilemez bir tabu olarak zihninde yer tutar. Bu değişik yetiştirilme tarzı şehre göre fark ettiği gibi ilçeye, köye hatta tek tek haneye kadar etkisini gösterebilir. Üniversiteye gelmiş olmasak hayatımızın başka hiçbir döneminde tanışmak bir tarafa karşılaşma fırsatı yakalayamayacağımız insanlarla tanışmak, arkadaş, dost, sırdaş olmak sizce de ilgi çekici değil mi? Her bir şehirden hatta farklı ülkelerden arkadaşlar edinmek, onların yaşam tarzlarını tanımak onların gelenek göreneklerini benimsemek yedikleri yemekleri gezdikleri yerleri öğrenmek, yaşadığı şehri kendilerinin ağzından dinlemek kadar güzeli var mıdır? Toplumsal olaylara farklı kültürdeki insanların yaklaşımını anlamak kendi tekdüzeliğimizden çıkıp biraz bizim biraz onların gözünden dünyaya bakmak kadar bizlere faydalı bir düşünce gelişim şekli var mıdır?

Bizler hayat pastamızda çok küçük bir dilimi oluşturan bu süre zarfında bu insanlara çıkar için yaklaşmayarak onların hayat görüşlerinden, yaşantılarından bir şeyler kaparak, kendi yaşantımızı da önyargıları kırabilecek şekilde ve doğru yalnızca doğru bir biçimde ortaya koyarak, kimilerinin temelini atmak istediği bölünmüş bir Türkiye’nin önüne geçmek için elimizdeki en büyük silahı kullanmış oluruz. Bu yüzden arkadaşlarımıza sahip çıkmalı ve elimizdeki fırsatı çok iyi değerlendirmeliyiz. Yoksa tren kaçıyor…

M.Cihan DEMİR