savaştığım an yitirdiklerim gözümün önüne geldi .

(zamansız pantolonistan 6.bölüm)Aldat-ma kalpten ve inanarak …

aklımdakiler,dilimdekiler

Yollar gözlediklerimiz bir bardak çayla karşıya geçerken vapurda somutlaştırdığımız duygular anlar bakışlar renkler ve o KEYİFFF anı yok ötesi ,gereği ve mevzu bahsi.

Evlerdeyiz , yoğunuz gerekli gereksiz zorunlu birçok şeyle yorgunuz,bıkkınız alışkınız herşeye,herkeslere şaşırtmıyor bizi sanki hiçbirşey,dışarı çıkmak için bahane aramayın,aramayalım,sokağa çıktığım her an yeni birşey olma olasılığı ve ne kadar basit,denemek kolay bir tren bileti bir yeni adres keşif,yeni tadlar yeni yerler,yoğunum,yoğunsun,yoğunuz iyi güzel ,evkuşusun,böylesin son bir yılını düşün ve kendine cevap ver unutamadığın kaç an var ya da kaç yeni tad,kaç unutulmaz bakış yaşadın,ne seni ölesiye korkuttu ,heyecanlandırdı,şaşırttı aynı yerlere giden aynı yemekleri yiyen aynı yerlerden alışveriş yapan aynı yolu turlayan rutinlerden sapmayan birimiydin yoksa ,,çorabını ters GİY  en azından yeni birşeyleri denemeye başlamış olursun,,,

Beklentilerimiz..

Beklentilerimiz..

Beklentilerinin beklemediğin anda ortaya çıkması kadar karmaşık bir durum yok aslında.Çünkü hazırlıklı değilsin herşeyden önce bünyenin kaldırıp kaldıramayacağı hakkında bile söz sahibi değilsin.Bu durum yani beklediğin durumun aslında sana ne kadar yakın olduğunu bilemezsin.

Bazen bizler bile bile beklentilerimizden vazgeçeriz bunun nedeni aslında oldukça açıktır.Canımızın yanmasından korkarız.Vazgeçmek daha kolay bir hal alıverir yani.Peki vazgeçtiklerimiz vazgeçtiğimize değer mi ?Bunu pek azımız düşünürüz.Genelleme yapmak istemiyorum ama genelde bütün kaçıp korktuklarımız aslında yaşamamız gerekenlerdir.Bizler sırf kabuk bağlayan yaramız tekrardan kanamasın diye vazgeçeriz işte.Fakat git gide yok olduğumuzun farkına bile varamadan ömür geçer.Kimimiz farkederiz ama sanki hiç farkına varmamışız gibi yaparız.Yapmak zorundayızdır çünkü..Öyle işte..

Sorgulamadan yaşamayı bilmeli,hayatı kaçırmadan yaşamayı acı çekmek zorundayız:) ne kadar kaçarsak kaçalım.Farkında olmasak bile çoğu zaman onlar sayesinde bizler olgunlaşır ve büyürüz.Beklentilerinizden vazgeçmeyin, umudunuzu yitirmeyein en azından deneyin.Ben elimden geleni yaptım demek kadar huzur verici birşey daha olamaz!

Umut

Umudun meyveleri doldurmuş sepetimi
Cocukluğumun ilk gününde
Mutfak duvarlarını süsleyen fayanslar gibi
Her biri bir diğerinin benzeri

Trik, trak
Zaman işliyor
Bir tiryakinin son nefesi gibi
Tüm ürpertisi içimde

Bazen soruyorum kendime
Bukadar korktuğun ne diye
Cevabı derinlerimden yükseliyor
UNUTMAK
Umudun tadını unutmak
Bir aşığın ruhuna dokunur gibi
O tutkuyu unutmak

Çocukluğumun son gününde
Bir hayalperestim şimdi
Ruhumda bunalımlar yükseliyor
Düşlerimde ise umutlar

Biraz nefes alsın diye korktuğum
Belki baki kalır diye umudum
Hayallerin özgür kıldığı bir rüyada
En büyük esareti tadıyorum.

Orkun DAĞLAROĞLU